Japońska scena rockowa to coś raczej egzotycznego dla przeciętnego polskiego słuchacza. Znacząco odmienna kultura, nietypowa estetyka i co najważniejsze niezrozumiały przekaz, nie zachęcają do poświęcenia temu środowisku większej uwagi, a tym bardziej do zagłębienia się w jej wyjątkową odmianę rocka. Jednakże, pomimo wspomnianych barier, kiedy jednak ulegnie się ciekawości i zanurzy w ten wyjątkowy krajobraz świata muzyki, potrafi on niezwykle fascynować. Japoński sposób tworzenia i komponowania zachwyca swoją energią, niepowtarzalnym brzmieniem i nierzadko zaskakującą emocjonalnością.
Wśród zespołów, które zdecydowanie na stałe zapisały się w historii gatunku, szczególne miejsce zajmuje ASIAN KUNG-FU GENERATION. Grupa, założona pod koniec lat 90., zdobyła popularność dzięki połączeniu melodyjnego alternatywnego rocka z introspektywnymi tekstami i charakterystycznym wokalem Masafumiego Gotō. Ich utwory stały się symbolem całego pokolenia fanów j-rocka, a liczne piosenki wykorzystane w popularnych anime otworzyły zespołowi drogę do wielkiej kariery.
Od pomylonej sali do największych klubów Tokio
ASIAN KUNG-FU GENERATION to japoński zespół rockowy, w którego skład wchodzą wokalista i gitarzysta Masafumi Gotō, gitarzysta Kensuke Kita, basista Takahiro Yamada oraz perkusista Kiyoshi Ijichi. Ze względu dosyć długą nazwę, zespół z czasem zyskał przydomek „Ajikan.” Określenie to jest skrótem utworzonym na bazie jej zapisu w języku japońskim (アジカン, A-ji-ka-n). Grupa powstała dość niespodziewanie w 1996 roku, gdy Masafumi Gotō podczas pierwszego roku studiów został zaproszony do uczelnianego klubu muzycznego. W drodze na pierwsze spotkanie pomylił jednak sale i przypadkiem trafił do pomieszczenia, w którym poznał Kensukego Kitę. To niespodziewane spotkanie szybko przerodziło się w przyjaźń, a jeszcze tego samego dnia obaj postanowili założyć zespół. Niedługo później Gotō dotarł do właściwej sali klubowej, gdzie zauważył siedzącego samotnie Takahiro Yamadę i również zaprosił go do nowo powstającej grupy. Kiyoshi Ijichi natomiast, w przeciwieństwie do pozostałych trzech członków, dołączył do grupy dopiero w 1999 roku, mając za sobą doświadczenie w wielu innych zespołach.
Przez pierwsze kilka lat Ajikan wykonywali wyłącznie utwory w języku angielskim, inspirując się twórczością takich grup jak Oasis czy The Beatles. Efektem tego okresu był między innymi anglojęzyczny album „The Time Passed, and I Couldn’t See You Again.” Z czasem muzycy zdali sobie jednak sprawę, że trudno będzie im odnieść sukces w Japonii jako niezależny rockowy zespół śpiewający wyłącznie po angielsku. Dlatego w 2001 roku, zamiast porzucić studia i całkowicie poświęcić się muzyce, ukończyli oni swoją edukację, a większość z nich podjęła pracę zawodową, jednocześnie nadal koncertując w klubach.
W tamtym momencie, założyciel grupy, Masafumi Gotō, zaczął wątpić w przyszłość swojej kariery muzycznej i rozważał odejście z zespołu, jeśli do końca roku nie nastąpiłby przełom. Właśnie wtedy muzycy poznali swojego obecnego menedżera, który zasugerował im zmianę kierunku i rozpoczęcie tworzenia utworów w języku japońskim. Gotō, będący głównym autorem tekstów zespołu, posłuchał tej rady i napisał pierwszą w historii grupy piosenkę po japońsku „Konayuki” („Powder Snow”). Niedługo po jego powstaniu, utwór ten został wybrany do emisji w jednej z największych lokalnych stacji radiowych, FM Yokohama. Od tamtego momentu ASIAN KUNG-FU GENERATION zaczęli występować w największych klubach muzycznych Tokio, szybko zdobywając reputację jednego z najbardziej obiecujących zespołów indie w Japonii.
Anime, festiwale i droga na szczyt
25 listopada 2002 roku zespół wydał swój pierwszy oficjalny minialbum „Hōkai Amplifier” („Destructive Amplifier”). Na tym albumie znalazł się utwór „Haruka Kanata” („Far Off into the Distance”), który w marcu 2003 roku został wykorzystany w popularnym serialu animowanym „Naruto.” Piosenka błyskawicznie zdobyła ogromną popularność i otworzyła grupie drogę do stania się jednym z najbardziej rozpoznawalnych zespołów rockowych w kraju. Dla wielu fanów „Haruka Kanata” do dziś pozostaje jednym z najbardziej ikonicznych utworów kojarzonych z serialem, który idealnie oddawał ówczesną energię i dynamikę jego historii. Co więcej, w kwietniu tego samego roku, po wydaniu oficjalnej reedycji albumu „Hōkai Amplifier” zespół zadebiutował na dużej scenie, występując na największych japońskich festiwalach rockowych, takich jak Fuji Rock i Summer Sonic, na których regularnie występują do dziś.
19 listopada 2003 roku ASIAN KUNG-FU GENERATION wydał swój pierwszy pełnowymiarowy album „Kimi Tsunagi Five M” („Connected to You 5M”). Płyta zawierała dwa wcześniej wydane single, a także utwór „Kimi to Iu Hana” („A Flower Named You”), który był ówcześnie jednym z najbardziej uwielbianych wśród fanów zespołu. W porównaniu do innych artystów, którzy osiągnęli sukces dosyć szybko, ASIAN KUNG-FU GENERATION należało do tych, które rozwijały się stopniowo i powoli, przez lata budując swoją pozycję i zdobywając doświadczenie zarówno poprzez doświadczenia pełne frustracji, jak i twórcze inspiracje.
W 2004 roku zespół nie tylko umocnił swoją działalność, ale także wyniósł swoją popularność na zupełnie nowy poziom. Jednym z ważniejszych kroków w tamtym czasie, było zorganizowanie festiwalu Nano-Mugen Fes w tokijskiej hali Nippon Budōkan, na który zaproszono wiele zespołów o różnym poziomie rozpoznawalności. Nieco później, 4 sierpnia, grupa wydała swój piąty singiel „Rewrite,” który został wykorzystany w kolejnym kultowym serialu animowanym „Fullmetal Alchemist.” Utwór stał się jednym z największych tamtejszych hitów zespołu w Japonii i na stałe zapisał się w historii j-rocka. Jeszcze tego samego roku, korzystając z rosnącej popularności, Ajikan wydało swój drugi duży album „Sol-fa,” który odniósł ogromny sukces komercyjny i zdobył pierwsze miejsce na japońskich listach przebojów.
Rok 2005 był dla zespołu nieco spokojniejszy, ale nadal znaczący. Wówczas wystąpili oni między innymi na festiwalu Summer Sonic u boku takich inspiracji jak Oasis oraz Kasabian. W latach 2006–2010 ASIAN KUNG-FU GENERATION regularnie pojawiali się na głównej scenie Fuji Rock Festival, a także po raz pierwszy zaczęli występować na zagranicznych festiwalach muzycznych. W tym okresie wydali trzy pełne albumy, jeden minialbum oraz osiem singli, konsekwentnie umacniając swoją pozycję na krajowej scenie muzycznej. Do najbardziej rozpoznawalnych utworów z tego okresu należy „After Dark,” który został wykorzystany w wówczas bardzo popularnym serialu animowanym „Bleach.” Piosenka zdobyła dużą popularność i dołączyła do najbardziej charakterystycznych utworów zespołu. W późniejszych latach doczekała się również różnych interpretacji i odniesień w kulturze muzycznej, co dodatkowo podkreśliło jej znaczenie.
Między końcem a nowym początkiem
Pomimo intensywnej działalności koncertowej i wydawniczej, wewnątrz zespołu zaczęły narastać napięcia. Wokalista Masafumi Gotō miał poczucie, że od około 2010 roku grupa znalazła się w twórczej stagnacji, a konflikty między członkami stawały się coraz częstsze. W rezultacie Gotō rozważał rozwiązanie grupy po zakończeniu trasy koncertowej w marcu 2011 roku. Sytuację zmieniło jednak dramatyczne wydarzenie z 11 marca, a było nim trzęsienie ziemi o sile 9,0 w skali Richtera, które nawiedziło japoński region Tōhoku. Katastrofa wywołała niszczycielskie tsunami, które zrujnowało wiele miast i pochłonęło tysiące ofiar. Trzęsienie ziemi w regionie Tōhoku było jednym z najsilniejszych i najbardziej niszczycielskich w historii Japonii oraz jednym z najpoważniejszych kataklizmów, jakie dotknęły ten kraj. W jego następstwie do poszkodowanych zaczęła napływać pomoc z całego świata, zarówno od organizacji charytatywnych, jak i osób prywatnych oraz artystów. W działania pomocowe zaangażował się również Masafumi Gotō, aktywnie wspierając zbiórki i inicjatywy charytatywne organizowane w tamtym okresie.
Za sprawą działań Gotō, zespół uczestniczył w koncertach i akcjach, podczas których zbierano fundusze dla ofiar katastrofy, przekazując je na pomoc poszkodowanym. Wydarzenia te wpłynęły również na samego Gotō, który zaczął częściej wykorzystywać swoją publiczną pozycję do poruszania tematów społecznych i dzielenia się refleksjami na ich temat. Co istotniejsze jednak, tamte wydarzenia zmieniły także podejście Gotō do przyszłości ASIAN KUNG-FU GENERATION. Zamiast rozważać zakończenie działalności zespołu, zdecydował się on na jego odbudowę, w symbolicznym nawiązaniu do procesu odradzania się Japonii i regionu dotkniętego katastrofą.
Wraz z nowym celem członkowie grupy ponownie się zjednoczyli, aby przywrócić zespół do pełni twórczej formy. Efektem tego okresu był między innymi utwór „Sore De wa, Mata Ashita” („Well Then, See You Again Tomorrow”), wydany 25 lipca 2012 roku jako piosenka przewodnia filmu animowanego „Road to Ninja: Naruto the Movie.” Była to długo wyczekiwana druga współpraca zespołu z serią „Naruto,” zainicjowana na prośbę samego jej autora Masashiego Kishimoto. Utwór znalazł się następnie na siódmym albumie studyjnym „Landmark,” który odzwierciedlał zarówno trudności, z jakimi zespół mierzył się w poprzednich latach, jak i sposób, w jaki poradził sobie z doświadczeniem trzęsienia ziemi w Tōhoku.
Historia, która nadal trwa
W kolejnych latach Ajikan świętował dziesiątą rocznicę swojego debiutu na dużej scenie, organizując dwa koncerty na stadionie w Jokohamie. W tym czasie zespół wydał także swój ósmy album „Wonder Future,” nagrany w prywatnym studiu w Los Angeles. Mimo upływu lat i zmian na japońskiej scenie muzycznej, ASIAN KUNG-FU GENERATION nadal pozostają aktywni, kontynuując występy na dużej scenie, odbywając światową trasę koncertową w 2017 roku i regularnie pojawiając się na największych festiwalach muzycznych, jednocześnie tworząc kolejne utwory wykorzystywane w medium japońskiej animacji.
Ponadto, twórczość Ajikan stała się ważnym punktem odniesienia dla wielu słuchaczy dorastających w latach dwutysięcznych, a wpływ zespołu widoczny jest również wśród artystów młodszego pokolenia, takich jak KANA-BOON, Yonezu Kenshi czy King Gnu, którzy otwarcie wskazują ich jako jedną ze swoich inspiracji. ASIAN KUNG-FU GENERATION to nie tylko popularny zespół, który pojawia się i znika co kilka lat, lecz grupa, która w istotny sposób ukształtowała i zdefiniowała całe pokolenie słuchaczy.
