Wczesne lata 80. W radiu królują syntezatory, a na scenie rockowej dominuje pudel metal, tona lakieru do włosów i obcisły spandex. I wtedy pojawiają się oni. W dżinsowych katanach, potargani, wściekli i zdeterminowani, by grać szybciej i głośniej niż ktokolwiek przed nimi. Dziś to stadionowy gigant, ale jak właściwie czterech chłopaków z garażu zmieniło układ sił w świecie ciężkich brzmień?
Z tego artykułu dowiesz się:
- Dlaczego Kill 'Em All było jak zrzucenie bomby na ówczesną scenę muzyczną.
- Jaki wpływ na brzmienie legendy miał muzyczny geniusz Cliffa Burtona.
- W jaki sposób jeden teledysk przełamał tabu i otworzył metal na mainstream.
- Dlaczego Czarny Album do dziś budzi skrajne emocje, choć zdefiniował lata 90.
Zero kompromisów, czyli narodziny thrashu
Zanim Metallica stała się ikoną popkultury, była undergroundową sensacją. Ich debiutancki longplay, „Kill 'Em All” (1983), był brutalną odpowiedzią na to, co działo się w głównym nurcie. Hetfield, Ulrich, Burton i Hammett wzięli melodyjność New Wave of British Heavy Metal (NWOBHM) i połączyli ją z surową, punkrockową agresją chłopaków z Misfits i Ramones.
Zamiast śpiewać o imprezach i dziewczynach, uderzali w mroczne tony. Prędkość kostkowania Jamesa Hetfielda do dziś jest przedmiotem analiz adeptów gitary. To oni, razem ze Slayerem, Megadeth i Anthraxem (Wielka Czwórka!), zdefiniowali gatunek, który wkrótce nazwano thrash metalem.
„Byliśmy po prostu dzieciakami, które chciały grać to, czego same chciały słuchać. Nikt inny nie grał wystarczająco szybko i ciężko, więc musieliśmy zrobić to sami” – wspominał po latach Lars Ulrich.
Muzyka klasyczna spotyka ścianę dźwięku
Wielu uważało, że ekstremalny metal to po prostu hałas. Metallica udowodniła, że to sztuka. Wszystko za sprawą Cliffa Burtona. Ten klasycznie wykształcony basista wniósł do kapeli zupełnie nową jakość. Zamiast prostego nawalania w struny, zaczął wprowadzać do riffów kontrapunkty, harmonie i struktury znane z dzieł Bacha.
To dzięki niemu takie albumy jak „Ride the Lightning” czy kultowe „Master of Puppets” (uznawane przez wielu za najważniejszy metalowy album w historii) przestały być zwykłą łupanką, a stały się rozbudowanymi, niemal progresywnymi kompozycjami. Akustyczne intra, zmiany tempa i monumentalne solówki stały się znakiem rozpoznawczym zespołu.
Złamanie bariery MTV
Pod koniec lat 80. metal był wciąż traktowany przez wielkie stacje telewizyjne po macoszemu. Metallica unikała kręcenia teledysków jak ognia, uważając to za „sprzedawanie się”. Jednak przy okazji skomplikowanego, politycznie i społecznie zaangażowanego „…And Justice for All”, zasady gry się zmieniły.
Klip do utworu „One” – łączący mroczne riffy z przerażającymi fragmentami filmu „Johnny poszedł na wojnę” – zszokował widzów MTV. Był mroczny, gęsty od emocji i nie dało się przejść obok niego obojętnie. Metallica pokazała, że ciężka kapela może pojawić się w telewizji na własnych warunkach, bez pudru i cekinów.
Czarny Album: Wejście na salony
I wreszcie rok 1991. Nawiązanie współpracy z producentem Bobem Rockiem zaowocowało płytą „Metallica”, zwaną potocznie Czarnym Albumem. Zespół zwolnił tempo, postawił na potężny, selektywny groove (słynne brzmienie perkusji Larsa) i melodie, które zostawały w głowie na zawsze.
Dla starych fanów (tzw. truesów) był to cios prosto w serce i okrzyknięcie kapeli komercyjną wydmuszką. Dla reszty świata – absolutne objawienie. Riffy z „Enter Sandman”, „Sad But True” czy ballada „Nothing Else Matters” wprowadziły metal do każdego domu. Metallica stała się „bramą wejściową” do ciężkiej muzyki dla milionów ludzi na całym świecie. Gdyby nie komercyjny sukces Czarnego Albumu, cały gatunek mógłby na zawsze pozostać w podziemiu.
A Wy co myślicie? Który okres Metalliki jest Waszym zdaniem najważniejszy dla rozwoju muzyki? Wolicie surowość pierwszych płyt, czy stadionowy rozmach z lat 90.? Dajcie znać w komentarzach!